Chichot Kisiela

Wyglądał na człowieka, któremu świat zawalił się na głowę. Mówił spokojnie, ale nieco drżącym głosem. Przez 20 minut tłumaczył, dlaczego jako redaktor naczelny „Rzeczpospolitej” dopuścił do druku tekst o tym, że we wraku prezydenckiego tupolewa znaleziono ślady trotylu. Sam przygotował to nagranie wideo – oglądało się je jak dziennikarskie pożegnanie Tomasza Wróblewskiego.

Nie miał złudzeń: „Dwadzieścia sześć lat mojej pracy zawodowej rozsypało się”.

Wysadził je w powietrze opublikowany w październiku 2012 roku na czołówce „Rzeczpospolitej” tekst Cezarego Gmyza, który miał być dowodem, że pod Smoleńskiem nie doszło do katastrofy, lecz do zamachu na polską delegację. Prokuratura szybko zdementowała rewelacje o trotylu. Pracę stracili Gmyz, szef działu krajowego Mariusz Staniszewski, wicenaczelny Bartosz Marczuk no i Tomasz Wróblewski.

Oglądający jego wideo na YouTube też nie mieli złudzeń: to koniec Wróblewskiego. Jego tłumaczenia o tym, jak weryfikowano informacje, nie przekonywały. Jego skargi na wydawcę, który go zwolnił, nie wzbudzały żalu. Jego obrona, że inni też się mylili, a nie ponieśli tak surowych konsekwencji, brzmiała żałośnie. Wielu było przekonanych, że Wróblewski – były amerykański korespondent RMF FM, wicenaczelny „Życia”, wicenaczelny „Wprost”, twórca „Newsweek Polska”, wiceprezes Polskapresse, naczelny „Dziennika Gazety Prawnej” – po takiej wpadce w „Rzeczpospolitej” do głównych mediów długo nie wróci.

Zniknął z salonów. Przestał gościć w mediach.

Mariusz Kowalczyk

Aby przeczytać cały artykuł:

Zapisz się na nasz newsletter i bądź na bieżąco z najświeższymi informacjami ze świata mediów i reklamy. Pressletter