Beata Wolniewicz: Eleonora

Beata Wolniewicz – pochodzi z Łodzi. Absolwentka wydziału stylizacji Saint Martins - University of The Arts w Londynie. Zajmuje się głównie reportażem społecznym i dokumentem; człowiek i jego losy są dla niej najważniejsze. Uczestniczyła w warsztatach fotograficznych „National Geographic” prowadzonych przez Tomasza Tomaszewskiego (2007 i 2008 rok). Realizowała projekty w Polsce, Gruzji, Ghanie, Izraelu i Bejrucie. Finalistka Grand Press Photo 2012, kilkakrotnie nagradzana i wyróżniana w amerykańskim magazynie „Black & White”. Od ośmiu lat mieszka poza Polską, ostanie dwa lata w Nowym Jorku i Waszyngtonie.

Autorka o reportażu „Eleonora”: Gdy myślimy o starości, kojarzy się nam z samotnością, nudą, smutkiem i tylko czasami obawiamy się, jak my przeżyjemy tę ostatnią tercję życia. Często jako społeczeństwo zapominamy o odchodzącym starszym pokoleniu, które niejednokrotnie cierpi w samotności i bólu. Panią Eleonorę poznałam, kiedy była pełna życia. Zawsze mieszkała sama i nigdy nie założyła własnej rodziny.
Trzy lata temu zaprosiła mnie do siebie. Nie myślałam wówczas, że kiedykolwiek będzie moją inspiracją. Po pewnym czasie pozwoliła mi, bym towarzyszyła jej z aparatem w jej życiu. Dała mi możliwość zbliżenia się do siebie w najbardziej intymnych chwilach. Kiedy walczyła z własną niemocą i depresją. Tak długo, jak długo mieszkała u siebie, wydawało się, że pokona wszystkie przeszkody. Niestety, pewnego dnia zabrana została do szpitala, następnie do domu pomocy społecznej. Nie dostała szansy pożegnania się z własnym domem, w którym przeżyła całe życie. Nagle została pozbawiona wszystkiego, co do niej należało. Od czerwca 2012 roku przebywa w domu spokojnej starości. Nie wstaje z łóżka, przestała walczyć o siebie. Poddała się. Jak sama mówi: „Codziennie się modlę, żeby już umrzeć”.

Kwestionariusz fotoreportera - wypełniła Beata Wolniewicz

(26.08.2014)