Kwestionariusz fotoreportera
Być fotoreporterem znaczy... Być dziennikarzem opisującym świat obrazami, mieć wyjątkowo trudny do uregulowania tryb życia i większość zarobionych pieniędzy wydawać na utrzymanie sprzętu. Ale też być w centrum wydarzeń – obserwować to, co się dzieje z miejsca w pierwszym rzędzie.
Naciskając spust migawki... Naciskam zawsze dwa razy – taki odruch.
Moje najlepsze zdjęcie... Chyba nie mam najlepszych, tylko ulubione. Potem to się zmienia.
Gdy widzę piękne zdjęcie innego autora... Zazdroszczę oczywiście.
Brzydota... Wdzięczny, ale łatwy temat. Gorsza jest nijakość.
Wystawy... Odwiedzam jak tylko mogę.
Najlepiej wspominam... Krym, Rumunię, Helikopter, Papier barytowy, Fuji Neopan 1600 i robienie zdjęć bez udziału komputera.
Najgorzej wspominam... Bułgarię, liceum, Nikona F50 i pracę na pogrzebach.
Największy stres miałem... Na początku. Brzuch mnie bolał z nerwów ,bo byłem przekonany, że świat zatrzyma się w miejscu, jeśli nie dam rady zrobić zdjęcia dwóch ministrów potrząsających swoimi prawicami.
Chciałbym sfotografować... To, co mam w planach od lat, a nigdy nie ma na to czasu. To, co jest ważne i warte pokazania, ale trudne do sprzedania. Nie wiem, co jeszcze. Co się da...
Mówienie o fotografii... Sprawia mi dużo przyjemności, nie mogę skończyć i trzeba mnie uciszać.
Nie miałem ze sobą aparatu... Zawsze mam ze sobą aparat, bo się boję, że jak go gdzieś zostawię, to mi ukradną.
Pieniądze z fotografii... ...a zwykle nie mam pieniędzy na kolejny...
Gdybym nie był fotoreporterem... Byłbym kartografem. Więc dobrze, że jestem fotoreporterem.
(13.01.2014)
